Bu cümleyi her okuduğumda tüylerim diken diken oluyor dersem yeridir.

Sayın Volkan ve Hulki arkadaşlarımda konuyu çok güzel şekilde özetlemişler fakat küçük bir açıklamada ben yapayım.

Demokrasi nedir? Demokrasi farklı görüşlerin bir araya gelerek, oylama yapılarak ortak görüşlerde toplanmasıdır. Fakat sayın Volkan Çınar’ında belirttiği gibi tehlike şudur ki aynı görüşlere sahip iki yetkili kişinin bulunacak olması. İşte bu diğer kesimlerin sesini duyurmasını engeller nitelikte olacaktır.

Cumhurbaşkanlığı seçiminin AKP lehine sonuçlanacağı aşikar olduğundan (halkın bu konuda etkisi bulunmadığından), kişisel olarak bir sonraki başbakanlık seçiminde durumun dengeleneceği düşüncesindeyim.

İnsanlarımızın, Atatürk zamanında tüm yurtta yapıldığı gibi sadece kendi çıkarlarına göre değil, toplum olarak düşünüp, Atatürk’ün bize bırakmış olduğu laik Cumhuriyet’i korumak adına karar vereceklerinden eminim.

Birde konu ile biraz alakalı olduğunu düşündüğüm çok güzel bir şiirle yorumumu bitirmek istiyorum;

Ey milletim,
Ben, Mustafa Kemal’im…

S. APAYDIN

AB “Türkleri alacağız” diyor, ama “Türkiye’yi alacağız” demiyor. Daha ne desin adamlar? Adamlar Türklere karşı değil, Türkiye’ye karşılar. Bu konu iyi anlaşılmalı. Onları rahatsız eden “Türkiye Cumhuriyeti”nin varlığı, sınırları. Türkiye’nin konumundan ve sınırlarından hoşnut değiller. Daha kukla bir hükümet ve kendine özgüvenini kaybetmiş bir halk istiyorlar. Ulus bilinci olmayan bir halk istiyorlar.

Ulus bilinci, ancak dinsel gericilik, yobazlık ve tarikatçılıkla zayıflatılır. Dinsel gericilik ve yobazlık da güya dinsel özgürlükleri serbest bırakma gerekçesiyle gündeme taşınır. Güya dinsel özgürlükleri doya doya yaşamak bahanesiyle dinsel kimlik yavaş yavaş ön plana çıkar, “Hitler de laikti” gibi benzer söylemlerle laiklik delik deşik edilir. Ulusal kimlik dejenere edilir, önemsenmez.

Askerlerinin başına çuval geçirilen bir ülkenin yetkilileri “kelle” dediği öz askerleri için kılını kıpırdatmaz, ama, İran’ın esir aldığı İngiliz askerleri için büyük bir özveriyle arabuluculuk yapmaya kalkar. Çünkü ulusal onuru yoktur. Çünkü başbakan değil, sömürge valisidir. Sömürge valileri bağlı oldukları yöneticilere yaranmaya, onların gözüne girmeye çalışırlar. Türkiye Cumhuriyeti böyle siyasetçilerin gözünde pazarlık yapılabilecek bir maldır, araçtır, emtiadır. Onun için ülkeyi parça parça yabancı şirketlere satarlar. Yeter ki her ürünün üzerinde “domuz yağı yoktur” yazsın ve her yer hoparlörlü camilerle dolsun !

Türkiye’nin Nobel ödülü almış en büyük romancısı (!) ulusçuluğu, milliyetçiliği kötülüyorsa ve onu barış için en büyük tehdit görüyorsa, ama öte yandan etnik milliyetçiliğe yeşil ışık yakıyorsa bu ne biçim bir barışseverliktir böyle ? Bu, Büyük Ortadoğu Projesi kapsamında Ortadoğu’da sınırların kendi belirledikleri yeni haritalara göre değiştirilmesini isteyenlerin arzuladıkları barışseverliktir. Bu küresel düzenin mimarlarının kendi işlerine geldiği şekilde belirledikleri bir barıştır. Türkiye’nin ulus bilincinin ve her ulusun doğal refleksi olan ulusçuluğun karalanması, “yurdumun insanı” diye halkın aşağılanması bundandır.